Een nieuw leven aan de andere kant van de wereld
Van Heerlen naar Australië - de emigratie van familie De Silva. In november 2024 zette familie De Silva, bestaande uit Silvia, Tom en hun twee zonen Dex (14) en Naud (12), de grote stap: emigreren van Heerlen naar Australië. Wat begon als een droom werd werkelijkheid na een intensief voorbereidingsproces dat binnen een jaar werd afgerond.
Het begin
In januari 2023 namen Silvia en Tom voor het eerst contact op met Visa4you, op aanraden van de Australische ambassade. "Er zijn zó veel visumopties, je weet echt niet waar je moet beginnen," vertelt Silvia. In deze spannende fase was persoonlijke betrokkenheid voor hen essentieel. "Bij Visa4you voelde het meteen vertrouwd. En dat is zó belangrijk als je zo’n grote stap zet."
Omdat Silvia’s vader in Australië geboren is, kon zij een Australisch staatsburgerschap aanvragen. Met haar paspoort op zak kon Tom vervolgens een partnervisum aanvragen. Dankzij deze route werd het visumtraject voor het gezin een stuk eenvoudiger.
De eerste wallaby's en koala's zijn gespot!
Gezondheid
Een van de belangrijkste redenen voor emigratie was Silvia’s gezondheid. Door een medische aandoening had zij veel last van het koude en wisselvallige Nederlandse klimaat. "Ik gebruikte een scootmobiel en kon bijna niets meer ondernemen," vertelt ze. "Maar hier in Australië voel ik me zó veel beter. Ik kan alweer kleine stukjes lopen en ben een stuk fitter." Het mildere klimaat helpt enorm. "Het is nu herfst en het is nog steeds tussen de 22 en 27 graden. En geen winterdipjes meer," vult Tom aan.
Alles verkocht en op naar het avontuur
In januari 2024 waren alle visums rond. Het gezin verkocht hun huis en vrijwel al hun bezittingen. Slechts één pallet met 30 dozen vol persoonlijke spullen en herinneringen reisde mee naar de andere kant van de wereld. "De rest kopen we hier wel, bijvoorbeeld bij IKEA." In november 2024 vertrokken ze naar Australië. Het begin van hun grote avontuur.
Eerste indrukken in Queensland
Inmiddels woont de familie vijf maanden in Redland, een buitenstad van Brisbane. Ze huren er een prachtig huis, maar kregen al snel met een cultuurshock te maken. "Na een maand zaten we zonder stroom door een storm. In deze regio is iedereen daarop voorbereid met waterflessen, een aggregaat en een voorraad eten in huis. Dat zijn we in Nederland totaal niet gewend."
Werk zoeken: een uitdaging
Voor Tom bleek het vinden van werk een flinke opgave. "Ik heb wel 200 tot 250 sollicitaties verstuurd en kreeg maar drie reacties." Uiteindelijk vond hij via Facebook een baan bij een bedrijf dat dakgoten en zonnepanelen schoonmaakt. Heel wat anders dan zijn werk bij de NS, maar het is een begin.
"Australiërs zijn heel relaxed, maar afspraken nakomen… daar moeten we echt aan wennen. Als ze zeggen: ‘’je hoort deze week iets’’, dan gebeurt dat vaak gewoon niet."
School, taal en uniformen
Dex en Naud vonden hun draai op school verrassend snel. De eerste weken waren wennen, vooral het dragen van uniformen en het feit dat elke les in een ander gebouw plaatsvindt. Maar de Engelse taal pakten ze snel op.
"De scholen zijn heel open en gewend aan kinderen die de taal nog niet spreken. De begeleiding is super," zegt Silvia. Opvallend is ook dat telefoons verboden zijn op school, en dat de schooldagen langer zijn dan in Nederland: van ongeveer 9.00 tot 15.00 uur.
Ook de hond ging mee
Zelfs de hond, Senna, verhuisde mee. Silvia regelde het hele emigratietraject voor haar hond zelf, wat veel kosten scheelde. "Een hond valt onder veevervoer, dat maakt het ingewikkeld. Maar met de juiste checklist is het te doen.’’
Senna vloog van Nederland via Doha naar Melbourne, verbleef daar tien dagen in quarantaine en reisde daarna door naar Brisbane. "Ze is drie kilo zwaarder aangekomen dan we haar hebben meegegeven, dus ook met haar gaat het goed!"
Een nieuw thuis
Onlangs vierden ze hun eerste Koningsdag in Australië. Het gezin voelt zich inmiddels echt thuis en is actief op zoek naar een koopwoning. Dat blijkt echter lastig: “De huizenprijzen zijn hier in twee jaar tijd verdubbeld. We hadden eigenlijk eerder moeten emigreren,” zegt Tom. Gelukkig leerden ze via Facebook al snel andere Nederlandse gezinnen kennen. “Het is fijn om hier Nederlandse vriendinnen te hebben met kinderen van dezelfde leeftijd. We hebben hetzelfde meegemaakt en kunnen onze ervaringen delen.”
"Tot nu toe heeft het voor ons mega positief uitgepakt," zegt Tom. "We kunnen niet wachten tot we onze eigen koopwoning vinden. Natuurlijk zullen we nog tegen dingen aanlopen, maar het voelt goed. Alle puzzelstukjes vallen langzaam op hun plek."
Geen spijt, alleen maar vertrouwen!
